nemesi.gr

Είναι λογικό να πιστεύει κανείς ότι κάποιος που αναστήθηκε και ανήλθε στους ουρανούς μπροστά σε όλους κι έκανε τόσα θαύματα, θα είχε θέση στις αναφορές των ιστορικών της εποχής. Δεν είχε, επειδή μόλις υπολογιστούν τα δεδομένα εμφανίζονται μεγάλες πιθανότητες, η μορφή που θεωρούμε ως Ιησού, να μην υπήρξε ποτέ.

«Η χριστιανική θρησκεία είναι μια παρωδία της λατρείας του Ηλίου όπου τοποθετώντας έναν άνθρωπο, ονόματι Χριστό, στην θέση του Ηλίου του απέδωσαν την ιδία λατρεία, που αρχικά απέδιδαν στον Ήλιο». (Τόμας Πέιν 1737-1809).

   Δεν θέλω να είμαι αγενείς, αλλά θέλω να μιλάμε με γεγονότα. Δεν θέλω να θίξω κανέναν, αλλά θέλω να είμαι θεωρητικά σωστή σε αυτό που κατανοούμε και θεωρούμε αληθινό.

Ο Χριστιανισμός  Ιουδαϊο-χριστιανισμός απλά δεν βασίζεται στην αλήθεια όπως και οι άλλες θρησκείες. Πιστεύω πως ο Χριστιανισμός δεν ήταν κάτι περισσότερο, από μια ρωμαϊκή ιστορία, που αναπτύχθηκε για πολιτικούς σκοπούς. Η αλήθεια είναι, ότι ο Ιησούς ήταν ηλιακή θεότητα της Γνωστικής Χριστιανικής Αίρεσης. Κι όπως όλοι οι παγανιστικοί Θεοί, ήταν μια μυθική μορφή. Λόγω της πολιτικής επιβολής εξιστορήθηκε η μορφή του Ιησού με σκοπό τον κοινωνικό έλεγχο.

   Το 325 μ.Χ στη Ρώμη, ο Μ. Κωνσταντίνος συγκάλεσε το συμβούλιο της Νίκαιας.

Σε αυτό το συμβούλιο αναγνωριστικέ το Χριστιανικό δόγμα σαν επίσημη θρησκεία.

Και ξεκίνησε η αιματοβαμμένη ιστορία του Χριστιανισμού και των ψεμάτων. Για τα επόμενα 1.600 χρόνια το Βατικανό διατηρούσε την πολιτική του εξουσία σε όλη την Ευρώπη οδηγώντας σε «χαρούμενες» περιόδους, όπως οι Σκοτεινοί Αιώνες μαζί με διαφωτιστικά γεγονότα, όπως οι Σταυροφορίες κι η ιερά εξέταση. Ο Χριστιανισμός, μαζί με τις υπόλοιπες θρησκείες, είναι η μεγαλύτερη απατή της εποχής μας. Χρησιμοποιείται για να αποσπάσει τους ανθρώπους από τον πραγματικό κόσμο και μεταξύ τους. Υποστηρίζει την τυφλή υποταγή στη εξουσία. Μειώνει το αίσθημα της ευθύνης, υποστηρίζοντας ότι ο «Θεός» ελέγχει τα πάντα και δικαιολογεί αποτρόπαια εγκλήματα στο όνομα του λόγου του Θεού. Και πάνω από όλα, ενισχύει αυτούς που γνωρίζουν την αλήθεια αλλά χρησιμοποιούν το μύθο, για να χειραγωγούν και να ελέγχουν την κοινωνία. Ο θρησκευτικός μύθος είναι η πιο πανίσχυρη δημιουργία και λειτουργεί σαν πρώιμο έδαφος για να αναπτυχθούν κι οι υπόλοιποι μύθοι. Ο μύθος είναι μια άποψη, η οποία αν και ευρέως αποδεκτή, είναι λάθος.

Από θρησκευτική άποψη, ο μύθος εξυπηρετεί στο να κατευθύνει τους ανθρώπους.

Δεν επικεντρώνονται στην σχέση της ιστορίας με την πραγματικότητα, αλλά στον σκοπό της. Η ιστορία δεν μπορεί να λειτουργήσει παρά μόνον εφόσον θεωρείται αληθινή από την κοινωνία ή το έθνος. Δεν συζητούν αν κάποιοι έχουν το θράσος να αμφισβητούν την εγκυρότητα αυτής της ιερής ιστορίας. Οι άρχοντες της πίστης δεν μπαίνουν σε διαδικασία διαλόγου μαζί τους. Τους αγνοούν, ή τους χαρακτηρίζουν βλάσφημους.

                             ΤΕΛΟΣ