nemesi.gr

Ένα από τα ωραιότερα ποιήματα που έχω διαβάσει.
Κάθε στίχος χίλιες λέξεις, ένα διαμάντι, ένα μαχαίρι που χαρακώνει το εγώ.

Αν (Ποίημα του Ρ. Κίπλινγκ)

Αν μπορείς στην πλάση τούτη να περιφρονείς τα πλούτη
κι αν οι έπαινοι των γύρω δεν σου παίρνουν το μυαλό,
αν μπορείς στην τρικυμία να κρατήσεις ψυχραιμία,
κι αν μπορείς και στους εχθρούς σου να σκορπίσεις το καλό,
αν μπορείς με μιας να παίξεις κάθε τι που ’χεις κερδίσει,
στην καταστροφή ν’ αντέξεις και να δώσεις κάποια λύση,
αν μπορείς να υποτάξεις πνεύμα, σώμα και καρδιά
αν μπορείς όταν σε βρίζουν να μην βγάζεις τσιμουδιά,
αν μπορείς στην καταιγίδα να μη χάνεις την ελπίδα,
κι αν μπορείς να συγχωρήσεις όταν σ’ έχουν αδικήσει,
αν μπορέσεις τ’ όνειρό σου να μη γίνει ο όλεθρός σου,
κι αν μπορέσεις ν’ αγαπήσεις όσους σ’ έχουνε μισήσει,
αν μπορείς να είσαι ο ίδιος στην χαρά και στην οδύνη,
αν η πίστη στην ψυχή σου μπρος σε τίποτα δεν σβήνει,
αν μιλώντας με τα πλήθη τη συνείδηση δεν χάνεις,
αν μπορέσεις να χωνέψεις πως μια μέρα θα πεθάνεις,
αν ποτέ δεν σε μεθύσει του θριάμβου το κρασί,
αν στα ψέματα των άλλων δεν λες ψέματα κι εσύ,
αν μπορείς να μη θυμώνεις, αλλά μήτε και να κλαις
όταν άδικα σου λένε πως εσύ μονάχα φταις.
Αν μπορείς με ηρεμία δίχως νεύρα ή δυσφορία
και τα ίδια σου τα λόγια να τ’ ακούς παραλλαγμένα,
αν μπορείς κάθε λεπτό σου να ’ναι μια δημιουργία
και ποτέ σου να μην μένεις με τα χέρια σταυρωμένα.
Αν οι φίλοι σου κι οι εχθροί σου δεν μπορούν να σε πληγώσουν
αν οι σχέσεις με μεγάλους τα μυαλά δεν σου σηκώνουν
αν τους πάντες λογαριάζεις μα… κανένα χωριστά,
αν μπορέσεις να φυλάξεις και τα ξένα μυστικά…
Έ! Παιδί μου τότε…
Θα μπορέσεις ν’ απολαύσεις όπως πρέπει τη ζωή σου…
Θα ’σαι άνθρωπος σπουδαίος κι όλη η γη θα ’ναι δική σου!

(Ρ. Κίπλινγκ, Άγγλος ποιητής & πεζογράφος 1865-1936, Βρ. Νόμπελ 1907)

ΠΑΤΗΣΤΕ & ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΤΕ

interview-with-god.pps

ΠΑΤΗΣΤΕ & ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΤΕ >hope.pps

Και κάποιοι λένε πώς τα μωρά δεν καταλαβαίνουν!
Αυτοί δεν μπορούν καν να αγγίξουν το μεγαλείο της ζωής, της ύπαρξης!

Απίθανο! Μοναδικό!
Να λοιπόν ακόμα μία φορά που έμεινα άφωνη και λέω με περηφάνια, εν οίδα ότι ουδέν οίδα!

Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ’ τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή είναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε:
“σώπα”.

Στο σχολείο μού έκρυψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε :”εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!”

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
“κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσσσ….σώπα!”

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσι μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
“Τι σε νοιάζει εσένα;”, μου λέγανε,
“θα βρεις το μπελά σου, σώπα”.

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
“Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις ,σώπα”

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε “Σώπα”.

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
“Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα”
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γείτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Καταπίναμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του “Σώπα”.
και μαζευτήκαμε πολλοί
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Εύκολα, μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το “Σώπα”.

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου
και κάν’την να σωπάσει.
Κόψ’την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς ,
χωρίς να μιλάς να λες “έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς”
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς.

Και δεν θα μιλάς ,
θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμήσεις Κόψε τη γλώσσα σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψίθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λέει:
ΜΙΛΑ!….

(Αζίζ Νεσίν)

Αφιερωμένο σε όλους εσάς που σιωπάτε, που φοβάστε να βγάλετε το φερμουάρ που σας έχουν ράψει στο στόμα.
Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που έχουν ευφυΐα, αλλά τους λείπει το θάρρος!

Το να γίνεις ευτυχισμένος είναι μια απόφαση..

 ΠΑΤΗΣΤΕ & ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΤΕ > kamilieris.pps

enagrammastopaidimou.pps

ΠΑΤΑ & ΑΠΟΘΗΚΕΥΕΣΑΙ

Όταν τα χρόνια σου περάσουν..

Κάποιος σ’ έχει ανάγκη, όπως εσύ είχες αυτόν κάποτε..

Ο κόσμος κυβερνιέται από τελείως διαφορετικά πρόσωπα απ’ ότι φαντάζονται οι περισσότεροι άνθρωποι, που δεν γνωρίζουν τα παρασκήνια.

ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ

ΝΤΙΣΡΑΕΛΙ

Πρωθυπουργός της Αγγλίας.

Δήλωση του 1844

Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό πλάσμα που έχει συνείδηση του κόσμου που τον περιβάλλει. Μονοπωλεί τη συναίσθηση της ύπαρξής του και    προβληματίζεται για την αιτία της. Είναι το μοναδικό πλάσμα που εξελίσσεται διαρκώς και ταχύτατα, επειδή το επιλέγει να εξελιχθεί κι όχι επειδή εξαναγκάζεται από κάποιον άλλον παράγοντα.

Ταυτόχρονα όμως, είναι ένα πλάσμα ανασφαλές, που έχει διαρκώς ανάγκη επιβεβαίωσης και επιβράβευσης. Ο άνθρωπος παρουσιάζει τόσα πολλά

κοινά με τους Θεούς στους οποίους πιστεύει, ώστε μπορεί να προβληματίσει στο τελικά.. Ποιος δημιούργησε Ποιον..;

«Οι Θεοί είναι αθάνατοι άνθρωποι και οι άνθρωποι είναι θνητοί Θεοί», είχε πει ο Ηράκλειτος. Κι αυτό διότι ενώ αρεσκόμαστε συχνά να λέμε με βλέμμα ταπεινό «δεν μπορώ να παίξω το ρόλο του Θεού», οι καθημερινές μας όμως πράξεις αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο. Κάθε μέρα παίζουμε το ρόλο του Θεού, αλλά και του δαίμονα, με κάθε μας πράξη, λόγο, ακόμα και σκέψη.

Έχουμε τη δύναμη για το απόλυτο καλό, αλλά και για το απόλυτο κακό. Ο Φόυερμπαχ είχε πει ότι «ο άνθρωπος είναι Θεός απέναντι στον άνθρωπο». Είμαστε το μόνο είδος που μπορεί να πραγματοποιεί τα πιο τρελά του όνειρα και επιθυμίες, να ανακαλύπτει τη Φύση και να της επιβάλλεται, φέρνοντας την «στα μέτρα του». Έχουμε εξουσία ζωής και θανάτου πάνω στα πάντα. Άραγε, πόσο πραγματικά δια-φέρουμε από τον Θεό;

Ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου είναι ο θάνατος. Κι αυτό, επειδή ο θάνατος είναι κάτι άγνωστο. Στην προσπάθειά τους να καθησυχάσουν την αγωνία του ανθρώπου για το μεγάλο άγνωστο του θανάτου, οι θρησκείες του κόσμου έχουν πλέξει σενάρια για τη «ζωή μετά», που θα ζήλευαν και οι πιο φημισμένοι μυθιστοριογράφοι. Υπάρχουν θεωρίες και εκδοχές που μπορούν να ικανοποιήσουν και τα πιο απαιτητικά «γούστα». Όλη του την τέχνη και φαντασία που έχει ο άνθρωπος, την έχει επιστρατεύσει για να γνωρίσει το άγνωστο, ώστε να πάψει να το φοβάται. Έτσι όμως πέσαμε όλοι μαζί στη μεγάλη παγίδα: Προβληματιστήκαμε τόσο πολύ για το τι γίνεται μετά, που ξεχάσαμε να ασχοληθούμε με το εδώ και τώρα. Θεωρώντας δεδομένες τις ικανότητές μας - κι επομένως υποβιβάζοντάς τες λανθασμένα σε «τίποτα το σπουδαίο»- χάνουμε την ευκαιρία μας να πλάσουμε, όχι μόνο την καθημερινότητά μας, αλλά και την πιθανή ζωή μας μετά.