www.nemesi.gr

« ΕΙ ΤΙΣ ΘΕΛΕΙ ΟΠΙΣΩ ΜΟΥ ΕΛΘΕΙΝ…»

ΚΑΙ

«……ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ»

Εδώ και 18 αιώνες προβάλλεται κατά κόρον και με περίσσιο φαρισαϊσμό η περίφημη αυτή φράση, την οποία κατά τα Ευαγγέλια είπε ο Ιησούς Χριστός, χαρακτηριστική της ελεύθερης δυνατότητας επιλογής του ανθρώπου να ακολουθήσει τον Χριστό και κατ’ επέκταση και την Χριστιανική θρησκεία. Μήπως όμως είναι καιρός να σκύψουμε και σ’ αυτήν επάνω τη φράση για να διευκρινίσουμε, κατά πόσον εννοεί αυτό που λέει; Σε ποιους την απευθύνει; Ο Ματθαίος μας λέει σαφέστατα ότι την απηύθυνε προς τους μαθητές του, ο Λουκάς, σαφέστατα κι αυτός, μας λέει ότι την απηύθυνε προς πάντας, ο Μάρκος, σαφέστατος κι αυτός μας λέει ότι την απηύθυνε προς τον όχλο και τους μαθητές του κι εσείς με τη σειρά σας, «σαφέστατα», διαλέγετε και παίρνετε.

Στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, Κεφ. ιστ΄ παράγρ. 24, απευθυνόμενος προς τους μαθητάς του, λέει: «24 Τότε ο Ιησούς είπε τοίς μαθηταίς αυτού ΄ εί τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» . Παρόμοια περίπου φράση βρίσκουμε και στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, Κεφ. θ΄, παράγρ. 23, με την οποία απευθύνεται προς πάντας αυτή τη φορά : «23 Έλεγε δε προς πάντας΄ εί τις θέλει οπίσω μου έρχεσθαι, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού καθ’ ημέραν και ακολουθείτω μοι». Την ίδια σχεδόν φράση συναντούμε και στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, Κεφ. η΄, παράγρ. 34 : « Καί προσκαλεσάμενος τόν όχλον σύν τοίς μαθηταίς αυτού είπεν αυτοίς΄ όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού , καί ακολουθείτω μοι.»

Απομονώνοντας αυτές τις φράσεις δεν μπορεί να βρει κανείς σ’ αυτές τίποτε το μεμπτόν. Ίσα-ίσα, είναι φράσεις που διαπνέονται από ένα πνεύμα απόλυτης ελευθερίας επιλογής οι οποίες όμως, όπως θα δούμε παρακάτω, προβάλλονται σαν προπέτασμα καπνού για να κρύψουν κάποιες άλλες, τελείως αντίθετες, σε τέτοιο σημείο που κάνει κάθε ισορροπημένο και λογικό άνθρωπο να αναρωτηθεί αν ήταν δυνατόν να τις είπε το ίδιο άτομο και αν είναι δυνατόν το άτομο αυτό να το πάρει κανείς στα σοβαρά. Και τι άτομο!!, Που χώρισε την Ιστορία στα δύο, σε «προ» και «μετά». Λογικό θα ήταν να περιμένει κανείς να υπάρχει στα Ευαγγέλια και κάποια αναφορά για κάποιον «όστις δεν θα ήθελε οπίσω του ελθείν» και μάλιστα ακριβώς μετά τα προαναφερθέντα αποσπάσματα των Ευαγγελίων για να μην δημιουργηθεί και η παραμικρή υπόνοια δόλου. Έτσι δεν είναι; Αυτό δεν επιτάσσει η στοιχειώδης συνέπεια; Επειδή όμως δεν μπορούσαν σε εκείνα τα σημεία να γράψουν ότι «όστις δεν ήθελε» θα τον έπαιρνε και θα τον σήκωνε, το γράφουν σε άλλο σημείο του Ευαγγελίου, άλλο κεφάλαιο, άλλη σελίδα και μάλιστα με τέτοια σαφή διατύπωση, όπως θα δούμε παρακάτω, που θα σηκώνεται η τρίχα κάθε εχέφρονος ανθρώπου. Σήμερα, ένα τέτοιο άτομο ή θα του πετούσαν σάπιες ντομάτες, στην καλύτερη περίπτωση, ή θα το έκλειναν κατεπειγόντως σε κάποιο ψυχιατρείο λόγω καραμπινάτης σχιζοφρένειας. Αντ’ αυτού βλέπουμε και ξέρουμε πολύ καλά πως αντιδρούν και συμπεριφέρονται τα αμέτρητα προβατοειδή, που σε κάνουν να αναρωτιέσαι σε ποια μεριά άραγε βρίσκεται η σχιζοφρένεια;

Ας δούμε όμως τι γράφουν τα Ευαγγέλια και σε διάφορα άλλα σημεία, προκειμένου να εξετάσουμε κατά πόσον ισχύει, στηρίζεται και δικαιολογείται εκείνο το «εί τις θέλει οπίσω μου ελθείν….» .

Κατ’ αρχήν διαβάζουμε στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, Κεφ. ιβ΄, παράγρ. 30, εκείνη την απερίγραπτη και ολοκληρωτικής αντίληψης δήλωση του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού που λέει: « 30 ο μή ών μετ’ εμού κατ’ εμού εστί , και ο μη συνάγων μετ’ εμού σκορπίζει. » . Έρχονται στιγμές που σχεδόν λυπάμαι τον δύστυχο θεολόγο και καθηγητή Πανεπιστημίου Π. Τρεμπέλα καθώς τον φαντάζομαι να ιδρώνει και να ξεϊδρώνει προσπαθώντας να «μπαλώσει τα αμπάλωτα». Διαβάστε πως μεταφράζει την παραπάνω πρόταση και βγάλτε τα συμπεράσματα σας: « Συμβιβασμούς με την παράταξιν του διαβόλου δεν δέχομαι. Εκείνος που δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου. Και εκείνος που δεν μαζεύει μαζί με εμέ τα πνευματικά πρόβατα μου, αυτός σαν άλλος λύκος τα σκορπίζει.». Εννοεί τα προβατοειδή που έλεγα προηγουμένως, για να μη νομίσει κανείς ότι οι χαρακτηρισμοί που δίνονται είναι επινοήσεις του γράφοντος. Δηλαδή όποιος δεν είναι με την παράταξη του καλού μας Χριστούλη είναι οπωσδήποτε με την παράταξη του διαβόλου και συμβιβασμούς δεν δέχεται ο Τρεμπέλας, άσχετα αν δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο στο πρωτότυπο κείμενο. Πού την είδε την παράταξη του διαβόλου και που τα «πνευματικά πρόβατα» και τους λύκους; Άκου πνευματικά πρόβατα; Τι θα μπορούσαμε να υποθέσουμε για έναν πτυχιούχο μπουρδολόγο καθηγητή πανεπιστημίου, τον οποίο χρυσοπλήρωνε ο ταλαίπωρος Ελληνικός Λαός ; Είχε ή δεν είχε τρικυμία στο κρανίο; Είναι να τρελαίνεται κανείς ή δεν είναι;

Σημειώστε ότι σχεδόν το σύνολο όσων έχουν διαβάσει την επίμαχη αυτή πρόταση, την προσπέρασαν χωρίς να της δώσουν καμμία σημασία. Όσον αφορά τους απανταχού «καλούς χριστιανούς» που θεωρούν το Ευαγγέλιο ιερό και μπορεί να το έχουν στο σπίτι τους, είτε στο εικονοστάσι είτε στη βιβλιοθήκη, είμαι βέβαιος ότι δεν το έχουν ανοίξει ΠΟΤΕ. Το διάβασαν και το μελέτησαν για λογαριασμό τους το ιερατείο και οι θεολόγοι και του το επεξηγούν όπως θέλουν, χωρίς κανένα από τα δύστυχα « πρόβατα » να μπορεί να φέρει οποιαδήποτε αντίρρηση στο ιερό αυτό βιβλίο, τον ακρογωνιαίο λίθο της χριστιανικής θρησκείας, της θρησκείας που καυχάται ότι είναι η θρησκεία της αγάπης .

Η λογική της πρότασης αυτής δεν διαφέρει σε τίποτε από την λογική των φανατικών μουσουλμάνων Ταλιμπάν και τη λογική των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται «ανώδυνη» αλλά επάνω σ’ αυτήν στηρίχθηκε η ολοκληρωτική αντίληψη και η μισαλλοδοξία του χριστιανισμού και των ανά τους αιώνες εκπροσώπων του.

H φράση αυτή αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της εγκληματικής ιστορίας του χριστιανισμού στοιχίζοντας άφθονο αίμα και δυστυχία στον ταλαίπωρο Άνθρωπο. Φαίνεται σαν οξύμωρο σχήμα λόγου αλλά δυστυχώς έτσι είναι. Η χριστιανική θρησκεία, η θρησκεία της αγάπης, εξαντλεί την «αγάπη» της μόνο σε όσους « έρχονται οπίσω μου ». Στη συνέχεια θα δούμε ποια τύχη προδιαγραφόταν σε όσους «δεν ήθελαν οπίσω του ελθείν»!!!

Οι αιώνες που πέρασαν μας έδειξαν, με τραγικό τρόπο, ποια τύχη τους επεφύλασσε η θρησκεία της αγάπης. Τα ντοκουμέντα από την πλευρά της «παράταξης του διαβόλου» άπειρα. Και το κερασάκι στην τούρτα, τι λέω κερασάκι μάλλον για καρπούζι πρόκειται, είναι η απίστευτη φράση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού που περιλαμβάνεται στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, Κεφ. ιθ΄, παράγρ. 27, απολύτως «ξεκάρφωτη» από τα πριν και μετά αναφερόμενα, όπου λέει τα εξής καταπληκτικά !!! : « 27 πλήν τους εχθρούς μου εκείνους, τους μη θελήσαντάς με βασιλεύσαι επ’ αυτούς, αγάγετε ώδε και κατασφάξατε αυτούς έμπροσθεν μου. ».

Καλά διαβάσατε, έτσι ακριβώς τα λέει. Όχι απλώς « σφάξατε » αλλά « κατασφάξατε ». Αποκαλεί εχθρούς του, όσους δεν τον θέλησαν για βασιλιά τους και το «κατασφάξατε» να γίνει μπροστά του. Όχι κάπου αλλού για να μην βλέπει τουλάχιστον την σφαγή αλλά εκεί μπροστά του. Πάλι καλά που δεν είπε να τους σφάξει με τα ίδια του τα χέρια. Αντιλαμβάνεται άραγε κανείς τη διαφορά; Πολύ θα ήθελα να ήμουν από μια άκρη και να βλέπω τον ανεκδιήγητο εκείνον Τρεμπέλα να αγωνίζεται να αποδώσει στην καθομιλουμένη την παραπάνω επίμαχη πρόταση. Πως στον κόρακα να μεταφράσει εκείνο το «κατασφάξατε»; Τελικά έκανε το καλύτερο που μπορούσε, γι αυτό πήρε και τόσα εύσημα από όλα τα Πατριαρχεία. Το αναφέρει μεν, γιατί δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς, αλλά κρυμμένο μέσα σε μια μεγάλη πρόταση γεμάτη αρλούμπες και αερολογίες.

Βέβαια, τόσο οι παλαιοί όσο και οι σύγχρονοι απολογητές του χριστιανισμού, στην προσπάθεια τους να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, όταν βρίσκονται «στριμωγμένοι» βγάζουν «λάδι» τα Ευαγγέλια, επιρρίπτοντας τις ευθύνες σε περιπτώσεις «παρεκτροπών» ( αν μπορούν να χαρακτηρισθούν ως τέτοιες, όπως πχ η άγρια δολοφονία της Υπατίας την οποία κατέσφαξαν οι σύγχρονοι της «καλοί χριστιανοί» κατά την επιταγή του Ευαγγελίου και το σφαγείο της Σκυθόπολης) σε φανατικούς της εποχής και διακηρύσσοντας με περίσσιο φαρισαϊσμό ότι ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία της αγάπης. Αν είναι δυνατόν!!!

Η μεθοδολογία αυτή, το modus operandi που λένε και οι επιστήμονες, αποτελεί τον κοινό παρονομαστή όλων ανεξαιρέτως των ανεπαρκών ιδεολογιών, θρησκειών, πολιτικών συστημάτων κλπ. Αποδίδουν τις αδυναμίες τους σε ανεπάρκειες εφαρμογής των αρχών τους και όχι σε ανεπάρκειες των ίδιων των αρχών. Οι όποιες αρχές βρίσκονται πάντα, επί ποινή θανάτου, στο απυρόβλητο της κριτικής. Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται και το μυστικό της διαιώνισης τους .

Ποια είναι όμως η σχέση της θεωρίας με το γεγονός; Όταν το γεγονός δεν συμφωνεί με τη θεωρία εκείνο που πρέπει να αλλάξει δεν είναι το γεγονός αλλά η θεωρία. Για να το πούμε πιο απλά και κατανοητά, αν διατυπωθεί μια θεωρία παρασκευής σιροπιού από αλάτι και νερό, όσες φορές και να την εφαρμόσουμε θα παίρνουμε ένα αλατόνερο, λύσσα σκέτη. Τι επιβάλλεται να αλλάξει, το αλατόνερο που προκύπτει από την εφαρμογή της θεωρίας, το «γεγονός» ή η «θεωρία» παρασκευής σιροπιού από αλάτι και νερό; Η τοποθέτηση αυτή διαγράφεται ξεκάθαρα και στην «ειρηνοποιό» αντίληψη των Ευαγγελίων και κατ’ επέκταση της Χριστιανικής θρησκείας.

Τις αλλοπρόσαλλες αναφορές των Ευαγγελίων σχετικά με την περιλάλητη «Ειρήνη» τις βρίσκουμε μόνο στα παρακάτω αναφερόμενα αποσπάσματα. Πουθενά αλλού. Αν προσπαθήσει κάποιος με στοιχειώδη λογική να ξεδιαλύνει το θέμα αυτό, το μόνο που θα αποκομίσει είναι ένας δυνατός κεφαλόπονος, καθώς θα διαπιστώσει ότι παραβιάζεται ένας βασικός κανόνας της λογικής, σύμφωνα με τον οποίο δεν μπορεί μια «θέση» και να ισχύει και να μην ισχύει, να είναι κάτι ταυτόχρονα και άσπρο και μαύρο. Το δικολαβίστικο επιχείρημα ότι «στην πίστη δεν χωράει λογική»( ή πιστεύεις ή δεν πιστεύεις ), καταρρίπτεται αφ’ εαυτού με το συμπερασματικό ερώτημα: Δηλαδή η πίστη είναι ή πρέπει να είναι παράλογη;

Έχουμε και λέμε λοιπόν……ο Ματθαίος στο Κεφ. ε΄, παράγρ. 9 λέει: «9 μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι υιοί Θεού κληθήσονται», ο ίδιος στο Κεφ. ι΄, παράγρ. 34-35 λέει: «34 Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην΄ ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην αλλά μάχαιραν. 35 ήλθον γάρ διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής ». Ο Λουκάς στο Κεφ. β΄, παράγρ. 13-14 λέει: « 13 και εξαίφνης εγένετο συν τω αγγέλω πλήθος στρατιάς ουρανίων αινούντων τον Θεόν και λεγόντων΄ 14 δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία. » . Ο ίδιος στο Κεφ. ιβ΄, παράγρ. 49 και στη συνέχεια 51, λέει: «49 Πύρ ήλθον βαλείν επί την γην , και τί θέλω εί ήδη ανήφθη» και «51 δοκείτε ότι ειρήνην παρεγενόμην δούναι εν τη γη; Ουχί, λέγω υμίν, αλλ’ ή διαμερισμόν. ». Η φράση «ειρήνη υμίν», την οποία απηύθυνε ο Χριστός σε γυναίκες και στους μαθητές του στους οποίους εμφανίστηκε μετά την ανάσταση του, αναφέρεται σε τρία μόνο σημεία, Κατά Λουκάν, Κεφ. κδ΄παράγρ.36, και Κατά Ιωάννην, Κεφ. κ΄ , παράγρ. 19 και 26.

Διαβάστε τώρα πως «ερμηνεύει» ο Π. Τρεμπέλας την παράγρ. 34, Κεφ. ι΄, του Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον: Μη νομίσετε, ότι ήλθα να φέρω εις την γην μιαν τέτοιαν ειρήνην, όπως την φαντάζονται αυτοί, που περιμένουν τον Μεσσίαν ως επίγειον βασιλέα και κατακτητήν. Όχι. Δεν ήλθα δια να επιφέρω ειρήνην, αλλά μάχαιραν και διαίρεσιν και διχασμόν, ( δια τα οποία όμως υπεύθυνος είναι η κακία των ανθρώπων και όχι το ευαγγέλιον μου).

Μας λέει λοιπόν, ξεκάθαρα και πέραν πάσης αμφιβολίας, ο Π. Τρεμπέλας ότι δεν φταίει η «θεωρία» αλλά αυτοί που δεν την εφαρμόζουν σωστά, όπως έλεγα πιο πάνω. Το «ευαγγέλιο» είναι απολύτως ανεύθυνο κατά τον Τρεμπέλα, ο οποίος το βγάζει «λάδι» και μεταθέτει την ευθύνη εκείνου που ήλθε να επιφέρει «μάχαιραν και διαίρεσιν και διχασμόν» στην «κακία των ανθρώπων» Και δώστου ο ταλαίπωρος άνθρωπος να προσπαθεί να παρασκευάσει «σιρόπι» εδώ και δύο χιλιετίες, και ποιος ξέρει για πόσο ακόμη, χρησιμοποιώντας αλάτι και νερό. Παρακαλώ!! Μην θίγετε την «θεωρία» η οποία είναι σωστή, αλλά ο «κακός» άνθρωπος δεν την εφαρμόζει σωστά. Η παράνοια σε όλο της το «μεγαλείο».

Την τακτική αυτή χρησιμοποίησε πχ και ο κομμουνισμός στη Σοβιετική Ένωση. Έλεγαν δηλαδή οι κομμουνιστές, και το πίστευαν μάλιστα, ότι ο κομμουνισμός σαν ιδεολογία, σαν πολιτικό σύστημα ήταν ιδανικός, απλά δεν εφαρμοζόταν σωστά στην πράξη. Και δώστου τα απανωτά 5ετή προγράμματα «για να εφαρμοστεί σωστά», τρώγαν κάθε φορά τα μούτρα τους, τίποτε , εκείνοι το βιολί τους. Τώρα αν ο τρόμος, η ανέχεια και η δυστυχία χόρευαν καζατσόκ πάνω στο ταλαίπωρο σώμα της μητερούλας Ρωσίας αυτά ήταν «ψιλά γράμματα» για την νομενκλατούρα των ιθυνόντων. Τώρα αν όλο αυτό το πείραμα, μέχρι να σωριαστεί σε ερείπια, στοίχισε περίπου 70 εκατομμύρια νεκρούς στην ανθρωπότητα , όλα αυτά ήταν «ψιλά γράμματα» για τους απάνθρωπους εμπνευστές του κομμουνισμού.

Ίσως ακούγεται παράξενο, απίστευτο, τρελό, ανήκουστο αλλά τα προαναφερθέντα αφεντικά της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης προέρχονταν ή έπαιρναν εντολές από το ίδιο διαχρονικό κέντρο αποφάσεων που αποφάσισε τη δημιουργία του χριστιανισμού, της θρησκείας της «αγάπης», που είχε ως αποκλειστικό στόχο την εξάλειψη του Ελληνικού πνεύματος. Μη βιάζεστε να «διαρρήξετε τα ιμάτια σας». Έτσι είναι ακριβώς……… ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο.

Ένα αμέτρητο πλήθος πηγών και ιστορικών ντοκουμέντων αλλά και η κοινή λογική, μας οδηγούν στο συμπέρασμα αυτό, το οποίο παραδέχεται ευθέως και με περίσσιο θράσος και κυνισμό ο επίσημος βιογράφος των Ρότσιλντ, Ραβίνος Marcus Εli Ravage, σε δύο άρθρα του που δημοσιεύθηκαν στο Αμερικάνικο περιοδικό THE CENTURY MAGAZINE, τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του έτους 1928, δυό άρθρα που σπάνε κόκαλα. Όποιος αμφιβάλλει δεν έχει παρά να τα διαβάσει εδώ http://ellania.pblogs.gr/tags/ebraioi-gr.html
και μετά αν έχει τα «κότσια» ας κάνει τις επιλογές του.

Τα συμπεράσματα που έμειναν, και δεν είναι λίγα, όλα δικά σας. Κάντε τέλος πάντων και σεις κάτι! Πάρτε και σεις ένα μερίδιο από τον «κεφαλόπονο»!!!